Cięcie niezwykle grubych płyt szkła to w istocie walka. Gdy próbujemy przeciągnąć tarczę z diamentem lub karbidu wolframu przez ciężką płytę, napór jest ogromny. To duża presja na sprzęt – i na samego operatora. Aby to ułatwić, używamy lamp o wysokiej mocy promieniowania podczerwonego. W efekcie nagrzewamy szkło dokładnie w miejscu, gdzie ma nastąpić cięcie. To sprawia, że materiał staje się trochę bardziej miękki, dzięki czemu tarcza nie musi tak mocno się wysilać, aby przeniknąć do środka. Dlaczego akurat te lampy? Większość lamp grzewczych jedynie nagrzewa powierzchnię, co nie przynosi żadnych efektów przy grubych płytach. Potrzebne są lampy o krótkich falach podczerwonych. One naprawdę przenikają głęboko w szkło, zamiast tylko ogrzewać jego powierzchnię. Poprzez bezpośrednie oddziaływanie na linię cięcia tworzymy małą strefę nagrzewania, która zmniejsza lepkość szkła. W rezultacie tarcza może swobodnie się poruszać. Cięcie jest dokładniejsze, a tarcze nie tracą swoich właściwości po kilku godzinach pracy. Ustawienie sprzętu Kluczowe jest prawidłowe przygotowanie sprzętu. Potrzebna jest odpowiednia intensywność ciepła, aby dotarło ono do szkła tuż przed tym, jak tarcza dotknie jej powierzchni. Musimy być precyzyjni. Jeśli lampa będzie znajdować się choćby o kilka milimetrów nie w odpowiednim miejscu, to w rzeczywistości tylko nagrzewamy powietrze w pomieszczeniu. Rzeczywistość To nie jest magiczne rozwiązanie. Nadmierna ilość ciepła może być ryzykowna. Jeśli zbyt szybko zwiększymy temperaturę albo nie zadbasz o to, jak szkło się ochładza, może się to skończyć uszkodzeniem sprzętu. To nieprzewidywalne i frustrujące. Trzeba znaleźć odpowiedni balans pomiędzy mocą lampy a szybkością ruchu tarczy. Ponadto te lampy stają się niezwykle gorące. Jeśli nie masz dobrze funkcjonującego systemu wentylacji lub ochrony przed ciepłem, elementy maszyny mogą ulec uszkodzeniu. Pamiętaj też o użyciu kabli o wysokiej odporności na temperaturę. Wierzę ci – nie chcesz przecież, aby izolacja w kablach stopiła się obok lamp.